desire: a terrific motor vehicle, a fantastic Raspberry Ketone supplement The raspberry ketone diet
Even weg... naar St Petersburg PDF Print E-mail
De ober had schoon genoeg van zijn lastige klanten. Met een doffe dreun en een Russisch “basta” kwakte hij een karaf water op tafel.In het Leningrad van destijds was alcohol tussen twaalf en twee niet toegestaan in de restaurants. Wij hadden wijn gevraagd, maar kregen het niet, tenzij we wilden wachten tot twee uur. Dat wilden we niet; we wilden wijn. De ober hield net zo stug vol als wij.

Water konden we krijgen en niet zeuren verder. Een truc zo doorzichtig als wodka volgde:  proefondervindelijk bleek er geen water maar wodka in de karaf te zitten.

Het restaurant staat er nog steeds, op de hoek van de Nevski en de Likovski Prospekt. Wat ook nog steeds bestaat is de Russische voorliefde om de wodkafles midden op tafel te zetten en gezamenlijk flinke schade te berokkenen. De officiële gidsen zijn ook niet geheimzinnig over het substantiële drankgebruik. Ze waarschuwen de toerist voor een nederlaag als het op competitiedrinken aankomt.De wet die alcohol verbood tijdens lunchuren is verdwenen. Er is nog wel een  tijdslimiet van kracht. Tussen 23 uur ’s avonds en 8 uur ’s ochtends kun je in winkels geen alcoholhoudende dranken kopen, althans niet zwaarder dan 15%. Dat is dus behelpen ….! 

* Nieuwe rijken
St Petersburg is in onze ogen verwesterd.
Werd er destijds in de winkels gegraaid naar alles wat maar te vinden was, van onderbroeken tot sokken, nu is er een ander graaien aan de orde. Het grote graaien naar geld. Ook dat is een ons niet onbekend verschijnsel.

 De nieuwe rijken uit de vastgoedwereld, de IT, de energie, zij rijden met hun SUV’s over de Nevski Prospekt met z’n internationale winkels. Die grote, rijke winkelstraat is overigens echt verlelijkt door enorme reclamepanelen, die van het architectonisch aspect van de straat veel te veel wegnemen.

Het zijn ook de nieuwe rijken die buiten de stad  villa’s bouwen op de plaatsen waar simpele houten weekendhuisjes stonden. Ze kopen alles wat er te kopen valt, duwen de minder bedeelden weg naar kale betonnen oorden elders in deze grote stad.

Hun gedrag op buitenlandse vakantiebestemmingen is berucht; Nederlanders zijn bij hen vergeleken maar stilletjes in hun uitingen.

 

Sint Petersburg is moeilijk te doorgronden. De stad van de snobs, wordt vaak gezegd. Dat kun je wel een beetje zien in die belangrijkere winkelstraten en passages. Uitdrukkelijk gekleed en voorzien van scherp tekenende make up, de vrouwen in strakke broeken, hoog op de benen. De jonge mannen in compromisloze snit. Neus bazig in de wind.  En roken en drinken natuurlijk.

Op hert zelfde moment wordt op  de hoek van de straten gebedeld, vooral door oudere inwoners van deze stad van 5 miljoen. Hun voorzieningen houden bij lange na geen gelijke tred met de kostengroei. Natuurlijk, St. Petersburg is daar niet uniek in; bijna alle echt grote steden kennen dit verschijnsel.

 

 * Collecties

Het is een stad van grote pracht met  er tussendoor en omheen de keerzijde ervan.  Paleizen en kathedralen.  Prots en proletariaat. Religie en relikwie.

.

Ondertussen gaat de naar cultuur hongerende toerist groepsgewijs naar de Hermitage om daar een klein deel af te leggen van de elf kilometer die je er zou kunnen lopen. Onvoorstelbare bezittingen aan Rembrandts. En vele, vele anderen.  Of die toerist gaat –weer groepsgewijs -  naar het Russisch museum, dan wel musea als Jozef Brodsky, de schilder die ondanks het verbod van het communistisch regime een grote collectie contemporaine kunst aan wist te leggen. En zo kan die toerist eindeloos terecht, want aan het aantal theaters, theatertjes, musea en museumpjes, kathedralen en kerken komt geen eind. Niet alle zijn al gerestaureerd, maar de grote highlights wel degelijk en met hun pasteltinten vormen ze een weldadige schoonheid, in vorm, aantal en uitstraling in de stad. En als de liefde door de maag moet gaan, kun je je bij de delicatessenwinkel Jelisejev verlekkeren aan het snoepgoed maar tegelijkertijd ook aan de prachtige art-nouveaustijl van het etablissement zelf.

 

De Hermitage en het Mariinsky theater zijn de waarachtige iconen van St Petersburg. De Hermitage werkt aan eigen uitbreiding buiten het eigen land,  met dependances o.a. in Amsterdam en Londen.

Sint Petersburg is verbonden met illustere namen. Niet alleen met de grondlegger (tsaar Peter de Grote), maar ook met huidige machthebbers als Poetin enMedededev. Voorts zijn  Dostojevski, Poesjkin, Tsjaikovski, Raspoetin, Romanov en natuurlijk Lenin verbonden met de stad.

En niet te vergeten, vandaag de dag Gergjev,bij ons bekend van –laten we het zo zeggen- het Rotterdams Filharmonisch Orkest. Thans is hij dus terug op zijn thuisbasis. Hij stuurt het imposante Mariinskytheater.

 

 * Rechtop staan

Buiten St Petersburg bezoekt men het Katharine- en het Alexanderpaleis. Dat is gemakkelijk opgeschreven, maar om al het goud en alle rijkdom daar in je hoofd een plaats te geven, dat is andere koek. Als eenling ben je overigens kansloos om binnen te komen. De groepen worden in strak aangehouden tijdslimieten binnen geloodst; wie op een gegeven moment uitgekeken is op al gulden versieringen, kan z’n blik richten op de alerte bewaaksters die op de hoek van elk zaaltje zitten te controleren of je niet stiekem op een stoeltje gaat zitten rusten, of – nog erger - tegen een muur leunt. Met korte krachtige  gebaren word je rechtop in de houding gezet. Het is dat het kijken en luisteren niet kan worden afgedwongen, maar als het aan hen lag….

 

’s Lands wijs, ’s lands eer.

Bij de Russen thuis trek je je schoenen uit; dat betekent niet dat je op je sokken moet rondlopen, want normaal krijg je wel een paar slippers aangeboden. Dat is een chic gebaar. Galant zijn Russen ook voor vrouwen; als die hun hand uitsteken om die van een man te schudden, zal de man zijn kans grijpen en de hand van de vrouw kussen. Dat is weer eens wat anders dan  een discussie over wel of geen handen schudden!

 

 * Opwinding 

Waar in Rusland –althans volgens de gidsen - ook niet moeilijk over wordt gedaan is het onderwerp sex. Homo- of hetero, mannetje of vrouwtje, gegidst kun je worden, naar de gelegenheden van jouw gading. Betaalde liefde is ook al geen probleem. Voetballer Willem van Hanegem vond destijds het communisme een heel efficiënt systeem: de hoeren waren eerder op je hotelkamer dan je bagage !

Het doet  een beetje denken aan een klucht die zich afspeelde in de bar van het Pribaltijskajahotel.

Een klein gezelschap Nederlanders dronk er een glas; de vrouw van één van hen was even weggeweest en kwam even later bleek en opgewonden weer  binnenstormen. Hijgend vertelde ze :“in de lift stond zo’n klein kereltje en die begon tegen me of ik fucky fucky wilde !”….Haar echtgenoot keek haar begripvol aan en vroeg wat ze gezegd had. Nog geheel overstuur antwoordde ze: “no, no fucky,  I have no money!”

 

Een fles wodka werd op tafel gezet en ernstige schade berokkend.

 (Voor foto’s: Icoon Fotografie > Stad en Land > Rusland/St Petersburg)   
 

Copyright 2006 H. Beereboom