desire: a terrific motor vehicle, a fantastic Raspberry Ketone supplement The raspberry ketone diet
EVEN WEG....naar Schotland PDF Print E-mail
Een bedenkelijk gezicht en de opmerking “veel regen”, dat is vaak de eerste reactie als je zegt dat je naar Schotland  gaat. Een ander wrijft zich  juist vergenoegd in z’n handen: whisky! Een derde kent wel de Inner- maar nog niet de Outer-Hebrides en een vierde geniet bij voorbaat van de natuur: de Highlands.  Een vijfde griezelt: hagis eten! Tenslotte zijn er degenen die op hun voorhoofd wijzen: ze  rijden er links.Op zich eigenlijk allemaal redenen genoeg om op stap te gaan.

* Cardfriend

“I will drive a silvergrey MG”, zei Shirley, toen we eindelijk,  na 14 jaar,  afspraken elkaar te ontmoeten in de ontvangsthal van de Famous Grouse whisky-fabrieken nabij het Schotse Grieff. Niet ver daar vandaan woonde ze. Ons contact bestond al die jaren uitsluitend uit ansichtkaarten die we stuurden vanuit elke uitheemse plaats waar we ons bevonden. Een klein schoenendoosje vol ondertussen. Na het eerste treffen hadden we elkaar nooit meer gezien of gesproken.

Haar weer te ontmoeten was één van de redenen om Schotland opnieuw aan te doen. Samen met haar man Michael, die drie jaar later aan kanker zou overlijden, zwierf ze destijds over de stranden van de Griekse Peleponesos.

Ik was daar met mijn Atheense vrienden Georgou en Flora; we zaten half in de vaarstroom van een groepje Griekse politici die campagne voerden voor locale verkiezingen. Tot drie keer toe ontmoetten we elkaar in een tijdsbestek van nog geen twee uur. Voldoende reden om je samen vrolijk te maken, als je ’t nog niet was. Hoe en waarom precies, vraag het niet meer, maar de afspraak werd gemaakt – en nagekomen: waar ook ter wereld, we sturen elkaar een kaart.

Nu dus zelf naar Schotland, “in plaats van kaarten” ,zogezegd.

 * Excentriek

Vliegen naar Glasgow is een optie. Zeker als daar ook nog een ex-collega en goede vriend woont. Beiden zijn we -zoals dat heet- net op tijd uitgestapt en genieten nu al enkele jaartjes  van de vervroegde uittreding. We hebben de vrijheid gekocht, gaan en staan waar we willen. Ze zijn er niet beroerd aan toe, zien we meteen. Ze wonen in een appartement in een gebouw dat vroeger het deftige hoofdkantoor was van de Cooperative. Uitzicht over de stad, zij het inclusief de highway, en een kwartiertje lopen tot het centrum waar alles gebeurt. En dat is veel, op straat en binnen. Op straat zien we de jongens en de meiden die zijn zoals ze zijn in een lower-middleclass omgeving. Beetje excentriek, beetje luidruchtig, beetje branie, veelkleurig en niet gediend van modelvoorschriften.

Dat is de eerste indruk, en die zal ons niet meer verlaten, ook niet als we de meer sophisticated highlights hebben gehad als Kelvin Grove, de Burrells en andere opvallende gebouwen, als het House of Art Lovers bijvoorbeeld.

Eén zo’n ander gebouw is de gevangenis van Glasgow. Daar huist onder meer El Megrahi, de tot levenslang veroordeelde Libiër, die verantwoordelijk is gesteld voor de aanslag op een PanAm vliegtuig boven Lockerbie. Die aanslag (1988) kostte alle 259 passagiers het leven, plus de bemanning en een tiental bewoners van  het dorpje boven Edinburg. Het proces tegen hem werd gevoerd in Kamp Zeist; als EU-waarnemer sprak ik hem daar rond de zittingen. Hij werd zodoende de enige tot levenslang veroordeelde die ik ooit een hand heb gegeven. Eigenlijk helemaal geen reden om naar Schotland te gaan, maar als je er toch bent….sta je er even bij stil.

 * Binnensmonds vloeken

Vanuit Glasgow is Helensburg een mooie bestemming voor degenen die in Glasgow nog niet genoeg kregen van Macintosh architectuur. Het dorp kent het House of the Hill, een magnifiek voorbeeld van deze stijl. Als je het eenmaal gezien hebt, is het wel zaak snel door te rijden want veel meer dan een fish-and-chips tent en een rijtje well-to-do huizen heeft het dorp niet te bieden.

Voor ons was het overigens eerst meer de kunst de auto te bemachtigen die we toch ruim tevoren hadden gereserveerd.

Barry Lewis van Hertz-rent-a-car  is misschien nog wel onder behandeling van een gespecialiseerde zenuwarts, want hij moet stapelgek zijn geworden die ochtend. Rijen wachtenden en geen enkele auto beschikbaar. Ook alternatieven als upgrading, bleken onrealistische aanbiedingen. Heen en weer geren, spoedoverleg met het management, paaien, binnensmonds vloeken, en vooral volop transpireren, niets hielp. Slecht georganiseerd en hemeltergend ongemak. Dat blijft nog altijd al te vaak het huren van een auto door een nietsvermoedende reiziger. En dan eindelijk, eindelijk komt het toch weer voor de bakker.

“We drive a darkblue Volkswagen stationcar”, konden we Shirley dus antwoorden.

We gingen up-north en kronkelen langs de randen van de lochs naar Kilmelford, een drolletje huizen en een Inn langs de weg,  maar wel goed voor het herbergen van Nederlandse Harley Davidsonrijders en rijdsters. Je ziet ze overal hier en kunt ze niet missen. Er zijn echt genoeg Nederlanders op de wereld.

 * Drogreden

Was de natuur de derde reden om Schotland te bezoeken? Vast wel. De hogere bergen in de Highlands hebben –het is mei-  hier en daar nog sneeuw op de toppen. Daaronder strekken zich de langgerekte hellingen uit met niets dan rots en steen, of (nog bruine) heide, danwel verrassende, grote velden met bloeiende brem. Een natuurschilder heeft hier niets te klagen. Unieke wandelgebieden zijn er en op de parkeerhavens is te zien dat er druk gebruik van wordt gemaakt. De wandelaars zelf zijn als onzichtbaar opgelost in het landschap. Zo hebben we het graag.

’s Avonds worden de inspanningen beloond met een mooie locale whisky of een royale pint en daarna is het de beurt aan de Schotse keuken. De hagis moet je ooit een keer gegeten hebben; de gecharcoalde zalm kan je na verloop van tijd erg bekend voorkomen, voor vegetariërs bestaat duidelijk niet veel geduld, de Angusbeef is overal mals en het lam een vaste lekkernij. De scallops zijn onverminderd delicatessen. Maar “mager” is het nergens en het is een fraaie drogreden dat je de volgende dag het teveel genotene er wel weer afloopt want het ontbijt is van nature ook al niet vederlicht. Er zit niets anders op: even zuchten en ’s lands wijs ’s lands eer laten zijn.

Dat adagium mag dan zo nu en dan z’n bezwaarlijke kanten hebben, het laat tegenwoordig ook de roker in de kou staan. In de pubs wordt niet meer gepaft; wie roken wil moet zolang buiten staan. En doet dat. De vreemdste namen hebben de pubs, maar “Smokers paradise” is niet meer gesignaleerd!

 * Spiegel

Was er een vijfde reden om naar Schotland te gaan? Jazeker, die was er.

Al was het alleen al omdat er -als er vier redenen zijn-  er altijd wel een vijfde is. Een tijdlang had een klein clubje vrienden de gewoonte om eens per jaar een weekje onder te duiken in één stad. Als je weer bovenkwam (dat was niet bij voorbaat zeker) wist je alles. Althans van enkele aspecten, waarvan eten en drinken voorname waren. Zo maakten we ook kennis met Edinburg. En omgekeerd. Bij deze hernieuwde kennismaking viel pas op hoe ongelooflijk zwaar toeristisch de stad is. Het Binnenhof in Den Haag is er kinderspel bij. Zeker, het centrum van de stad heeft ook veel geschiedenis te vertellen. De “oude gebouwen” zoals het Parlement, het Hooggerechtshof etc. en vlak erbij de Georgean wijk of de Princess-winkelstraat. Maar als je dit eenmaal (weer) gezien hebt, neem je beter de Leithwalk naar de havenwijken. Niet zozeer om de Britannia te bekijken, maar veeleer omdat hier de straten de afwisseling van de wereld weerspiegelen. De Schotse pub, de Indiase take-away, de Poolse delicatessenshop. De winkel van de loodgieter, van de handelaar in  tweedehands tv’s, of koop er de “van de vrachtauto gevallen” laptop. Uitgerust met wi-fi natuurlijk. Want in Schotland zijn internetwinkels uitzondering geworden. Overal neem je nu je hele laptop mee, op zoek naar gratis access. Gratis ja, want ook de Schot blijft zuinig. Was dat dan misschien de zesde reden te gaan?

 

Copyright 2006 H. Beereboom