desire: a terrific motor vehicle, a fantastic Raspberry Ketone supplement The raspberry ketone diet
Even weg ....naar Alaska PDF Print E-mail

De kapper in Anchorage is een adept van Sarah Palin en verafschuwt Obama. “Laat die Obama maar oprotten naar zijn zwarte broer in Kenia”, briest hij. Zelf is hij afkomstig uit Neurenberg en woont al decennia in Alaska. Hij koos voor deze staat, want hier ben je vrij en heb je ruimte.

Nou dat kun je wel zeggen. Wie zich in deze onmetelijke ruimte onderdompelt, heeft het gevoel dat er geen eind aan komt.

Probeer je maar voor te stellen wat  de grootte van pak weg 35 keer Nederland is en zet daar iets meer dan een half miljoen mensen in. Plaats genoeg.

Hier wordt de eindigheid bepaald door de wegen en daar zijn er niet zoveel van. Veerboten en kleine vliegtuigjes vullen het transport over land aan. De rest is natuurlijke ruimte: wouden, bergen, rivieren. Van de taiga tot de onmetelijke toendra verder noordelijk. Feestelijk gekleurd, een afwisselend

palet, na elke bocht in de weg een nieuw verrassend natuurlandschap.

Kortom, wie hier de wilde natuur zoekt is hier op zijn plaats. Voor luxe en comfort moet je in andere delen van de wereld zijn. Hoewel: ook hier heeft de toerist weinig te klagen over zijn accommodatie. Ook ruim en de elektronica functioneert overal.

 * Premie

“The last frontier”, is de geliefde kenschets voor land en volk. Het is een term die uitdrukt  dat er gevochten wordt voor het bestaan. Dat bestaan moet overwonnen worden op de elementen, op de natuur in z’n meest ongenaakbare vorm. In dat beeld passen de jagers, de vissers, de goudzoekers, de houthakkers, de oliemannen. Die houden de pet altijd op, knippen hun baard hooguit zo nu en dan wat bij,  dragen hun houthakkersoverhemden half uit de broek en besturen hun pickups nonchalant met één hand over de gravelpaden. “No problem” is het credo.

De bevolking is maar in een paar plaatsen geconcentreerd. Als bezoeker word je nietig onderdeel van de wildernis. Niet iedereen kan daar goed tegen. Om ze binnenboord te houden krijgt elke inwoner van Alaska jaarlijks een toelage van 1200 dollar. Het is een blijfpremie, anders dus dan een oprotpremie!

 

Toch begint het beeld bij aankomst in Alaska anders. Downtown Anchorage heeft niets van een stad vol avonturiers die in krakkemikkige behuizing de volgende zware dag drinkend en gokkend afwachten. Het is een gebied vol met moderne kantoren, hotels, malls, restaurants. In de cirkels er omheen liggen de minder welgestelde wijken; de doorgaans houten huizen, rommelige ruimte eromheen, maar dat is niet erg verschillend van elke willekeurige andere stad.

 * Glaciers

Landinwaarts zijn de dorpjes doorgaans niet meer dan gehuchten; vlekjes in een hele grote ruimte, een begrip waar je steeds opnieuw aan moet wennen. Onze routebeschrijving b.v. voor  Cordoba zegt dat we – om onze lodge te bereiken- door moeten rijden “ tot het uiterste eind”.  Dan weet je het wel: daar voorbij is echt niets meer toegankelijk. Daar is het dan bos, rots, bos, rots en nog eens bos en rots. Maar wel allemaal indrukwekkend mooi in hun verschijning, zeker in de kleurschakeringen van de Indian Summer.

In het plaatsje zelf ben je overigens ook snel klaar. Er zijn drie wegen, waarvan de langste (80 mijl) naar een van de tientallen gletschers leidt, die Alaska rijk is.  De kortste brengt je naar de lodge en de derde kun je gebruiken als doodlopende weg om na een mijl of tien terug te draaien.

In  het dorp Seward is de bewoonde wereld ook hoofdzakelijk opgebouwd uit een haventje, ettelijke uit hout opgetrokken bureautjes waar je excursies kunt boeken, restaurants en winkels om vistuig te kopen. Fly-fishing is en blijft in Alaska razend populair. Het vissersamerikaans doet absoluut niet onder voor het visserslatijn.  Onze boottocht naar de oceaangletschers wordt vroegtijdig afgebroken: te zware wind, te veel regen en risico’s nemen, daar houden ze hier niet van. Als  de boot vroegtijdig weer aanlegt in de veilige haven, ligt er voor iedere passagier al een envelop klaar, gevuld met een bedrag in dollars.

Een prompte “refund” vanwege een afgebroken tocht is hier (Amerika) de meest normale zaak van de wereld.

 * Kingcrab

Alaska is het berenland bij uitstek en dan wil je ze ook zien en meemaken.

Elke zichzelf respecterende lodge heeft wel een waarschuwing aangeplakt dat er een beer op het terrein is gesignaleerd en dat je moet uitkijken wat je doet.

Het is natuurlijk waar, je moet wat voorzichtig zijn; het zijn tenslotte niet zo maar wilde beesten. De eerste beren zien we in het Denalipark; maar je moet wel weten dat het beren zijn want ze sjokken op grote afstand langs de oever van een rivier.

Een tweede poging wordt ondernomen vanuit  Homer, een nogal weard stadje. Hier zijn enkele gespecialiseerde ondernemingen wat betreft beren spotten. Maar die hebben het weer niet in de hand, en dat weer is te slecht om vertrouwd anderhalf uur te vliegen naar de plaats waar de beren bij bosjes zitten. Vlucht geannuleerd; jammer, heel jammer. Dan maar iets anders leuks doen van de refund. Alaska Kingcrab eten bv.

Zo’n 100 mijl boven Homer is een park dat ook redelijk bekend staat om z’n beren. Maar ook na drie keer een “loop” van achttien mijl te hebben gereden biedt zich nog geen beer aan. Dat gebeurt pas de dag erna, nota bene aan de rand van de highway!

 * Geboekt

Terloops werd  al even het Denalipark genoemd. Het park verdient veel aandacht, niet alleen omdat het spectaculair mooi is. Het is ook in z’n begroeiing zeer rijk en gevarieerd. Net als vele andere “attracties” sluit het park begin september om diep in het voorjaar weer open te gaan. De grootste berg van heel Noord-Amerika, de McKinley, afgerond 6000 meter hoog, is vaak niet te zien vanwege bewolking en mist. Een weertype dat nogal eens wil voorkomen in Alaska.

Veel pogingen om de berg te beklimmen worden ondernomen vanuit Talkeetna, een dorpje dat eigenlijk van malligheid aan elkaar hangt en geheel bestaat uit fancy winkeltjes en restaurantjes. Bezoekers en bewoners worden geacht de indruk te wekken met van alles en nog wat druk in de weer te zijn. Dus je blijft heen en weer lopen, zoekend naar wat anderen zoeken, tot dat je de tweehonderd meter straat die het dorpje omvat, wel kunt dromen. Daarna kun je proberen de berg op te  klimmen, er met een vliegtuigje omheen te draaien, de Alaskatrain te nemen of maar lekker te gaan eten bij Michèle. Zou er in Alaska één restaurant zijn dat geen zalm en heilbot op de kaart heeft staan?!

In het wat grotere Valdez –roemrucht vanwege de oliecatastrofe met de Exon-Valdez-  zit behalve een echte visafslag ook een kapper, Hanah heet ze. Een opgewekte krullebol die me vrolijk vertelt dat ze helaas die dag al volgeboekt is. Misschien juist wel omdat er verder weinig te doen is. Verschil moet er zijn: ze had in de zaak een groot affiche hangen van Barack Obama!

 (Voor foto’s, zie Fotografie > Stad en Land > Alaska) 
 

Copyright 2006 H. Beereboom