desire: a terrific motor vehicle, a fantastic Raspberry Ketone supplement The raspberry ketone diet
Even weg....naar Israel PDF Print E-mail
Even weg naar … Israel. 

De snelbus van Tel Aviv naar Jeruzalem is klaar voor vertrek.

De chauffeur treft z’n laatste voorbereidingen. Die betreffen vooral hemzelf.

Zorgvuldig controleert hij of het bovenste knoopje van z’n overhemd wel open  is en schuift z’n losjes voorhangende stropdas nog wat heen en weer. Dan steekt hij een lollie in z’n mond en die zal daar voorlopig ook blijven,. De chauffeur maakt tijdens de rit speelse bewegingen met het snoepgoed.

Het doet er allemaal niet toe. Wat telt is dat je tegenwoordig in Israel de bus weer durft te nemen. Het gevaar om opgeblazen te worden is geweken.

Ja onderweg naar Jeruzalem geniet je zelfs van de bloeiende amandelbomen; hier en daar zie je ook een veeg gele mimosa in het landschap.

 

In Jeruzalem heeft het bouwen in de binnenstad niet stilgestaan. Het aantal nieuwe, goede hotels is enorm gestegen. Er zijn veel nieuwe en verbeterde toegangswegen. Gebouwen worden gerenoveerd. Dat nieuwe ziet eruit alsof het er al langer ligt,, alsof het zo hoort. Natuurlijk niet in het minst door de overal gebruikte steen in de bekende Jeruzalem-kleur.

Zelfs lijkt het wel of de orthodoxe wijk Mea Shearim een ietsje minder haveloos is dan voorheen. Hetgeen met recht een wonder genoemd zou mogen worden.

Zeker is dat sommige dingen ook in Jerusalem niet veranderen. De handel in souvenirs, maar vooral die in zogenaamd oude voorwerpen, blijft listig.

Je bent stevig van plan niets te kopen. Maar de souvenirhandelaar klaagt over slechte tijden en lage prijzen. Hij toont je één prul en het proces eindigt met de aankoop van drie dingen  die je eigenlijk niet wilde en ook nog  tegen een prijs die een meervoud is van wat je je in je slechtste dromen als onderhandelaar had voorgesteld.

 *Misbaar

Door naar Netanya.  Dat kan met de trein tegenwoordig, zij het dat de stations niet erg centraal gelegen zijn, “to put it mildly”. Het is eigenlijk een mijl op zeven om bij het station te geraken. Maar het feit dat de treinrit grotendeels door fraai landschap gaat, vergoedt veel.

 

Als ik voor de zoveelste keer achtereen de dagmarkt van Netanya oploop, bekruipt me even de gedachte dat ik dit nu wel zo ongeveer gezien heb. Juist op dat moment ontwikkelt zich voor de lens van mijn camera een opgewonden tafereel. Ik maak snel een serie foto’s en zie dan pas wat er echt aan de hand is. Een markthandelaar maakt veel misbaar als een groepje politieagenten  zijn uitstalling controleert.  Tussen de hopen sinaasappelen, tomaten, appels, vijgen en druiven, verkoopt hij geweren.  Speelgoedgeweren weliswaar, maar nauwelijks van echt te onderscheiden en vooral: een duidelijke vorm van branchevervalsing. Na veel debat en gesticulatie lijkt de handelaar zich te schikken. Voor zolang het duurt, moet je dan maar denken.

Zo is er altijd wel weer wat. Denk hier nooit dat je alles gezien hebt.

 

Netanya is een stad die redelijk goed de relatieve armoede in Israel weerspiegelt. Overleven, is de boodschap. In de stad barst het van de jaren geleden uitgeweken Russen.  Van het kamermeisje mag ik trouwens het begrip “Russen”  niet gebruiken. Het zijn Oekrainers, en dat maakt een wereld van verschil. Aan de taal zou je het niet zeggen: op straat, op de markt,  in de winkels: Russisch. In andere delen van de stad overheerst het Frans. Veel van de Fransen komen uit de banlieux van de grote steden in Frankrijk. Israeli vinden vaak dat ze zich gedragen “als Arabieren”. En dat is niet als compliment bedoeld.

 *Woestijn

Op weg naar Eilat las je een aangenaam oponthoud in in Mitzpe Ramon, een klein blokkendoosdorpje midden in de Israelische Negevwoestijn. Hier zijn vele van de tienduizenden gevluchte Russische joden gehuisvest. Een aantal ervan heeft er emplooi. Het toerisme vanwege de prachtige Makesh-krater biedt werk, evenals het observatorium, legerplaatsen en een grote gevangenis waar dieven en moordenaars hun korter of langer verblijf hebben.

Mitzpe Ramon kent ook een klein gezondheidscentrum. Ik maak daar gebruik van omdat ik al een paar dagen last heb van een grieperig hoofd, hoest, loomheid en een vermoeid gevoel.

De afspraak bij de dokter is snel gemaakt. Maar om ook echt bij de dokter binnen te komen, dat is andere koek. Telkens als iemand de spreekkamer verlaat, stort de hele wachtende meute zich op de opengaande deur. Een arbiter is er niet. Zelfregulering dus.

 

Larissa heet ze, ze is een Russische arts. Van het vriendelijke maar besliste type. Ze luistert naar mijn klachten, ze meet de bloeddruk. Haar vraag verrast me: “bent u gezond?” Ja, ik vind mezelf gezond. “Gebruikt u medicijnen”?.

Ja, ik gebruik medicijnen tegen cholesterol en tegen hoge bloeddruk. We lachen er beiden om: wat heet “gezond”?

 * Doodstil

Onze van oorsprong Nederlandse gids koerst ons twee dagen bekwaam en behendig door de Makesh. Het is eigenlijk een grillig “gat” in de grond van ten naasten bij zo’n 500 vierkante kilometer. Het is een kale rotswoestijn, hier en daar een dorre struik. Het is er doodstil, wondermooi  zijn de kleuren van de geërodeerde gesteenten.

 

Schril is de tegenstelling als je door dit wondere landschap reist en dan aankomt in Eilat. Op de boulevard waan je je in een kermis van hotels, kraampjes, compleet met bungy jump, vettige geuren en dringende mensenmenigtes. Het is echt wennen na de stilte en de rust in de woestijnen.

Ons Sheratonhotel is een vergaarbak van honderden puffende en schommelende Amerikanen. Aan het begin van de ochtend zijn ze nog behoorlijk fit en beweeglijk. Dat is te zien aan de vastberadenheid waarmee ze de ontbijtzaal leegroven. In een uurtje tijd is de boel kaal. De obers blijven verbluft, zwetend achter bij de bergen afval op de tafels.

 

We besluiten de oversteek te maken naar Jordanie voor een tochtje door Wadi Rum. Die passage gaat soepel. De agent van het Israelische reisbureau brengt je naar de grensovergang bij Acaba. De paspoorten verdwijnen via een loket. Als de koffietijd voorbij is wordt daar verder actie ondernomen. Bij het tweede loket staat iemand met een stempelkussen in de aanslag om je doorgang te faciliteren.

Dan sta je in Jordanie en daar staat een collega-reisagent klaar om je via de haven van Acaba richting Wadi Rum te brengen. Een aangename sensatie van natuurlijke schoonheid en indrukwekkend in kleuren en vormen. Het decor van Lawrence van Arabië.

Het gebied kent voor de liefhebbers vele mogelijkheden voor korter of langer verblijf. De ervaringen van de woestijnhitte overdag en koude ’s nachts. Het leven van de nomadische stammen.

Eigenlijk vreemd om dan weer teruggereden te worden naar Eilat. Bij de grens zien we eind van de dag veel Jordaniers die terug naar huis gaan; zij werken in Israel  want dat betaalt beter. En in Jordanië? Daar doen Pakistani het werk dat Jordaniers zelf niet willen verrichten.

Maar dan ben je geen buschauffeur.

 (voor foto’s, zie Fotografie > Stad en Land > Israel> Jordanie)    
 

Copyright 2006 H. Beereboom